Ringvergunning, voorwaarden

home  →  vogeltrekstation  →  informatie algemeen  →  ringvergunning

Het ringen van in het wild levende vogels wordt gebruikt als hulpmiddel om wetenschappelijk onderzoek te doen. Om zelfstandig vogels te mogen (vangen en) ringen moet men in het bezit zijn van een vergunning waarin u ontheffing wordt verleend van een aantal in de Vogelwet genoemde artikelen. Zo'n ringvergunning kan, onder auspiciën van het Ministerie voor Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit, worden verleend door het Vogeltrekstation onder de volgende voorwaarden:

Ons huidige beleid omtrent deze ringvergunningen staat vermeld onder   beleid ringvergunningen.

Basis.
Men dient minstens 18 jaar oud te zijn. Met het rijpen der jaren heeft men meer zelfkritiek, wat voor dit werk beslist noodzakelijk is.

Kennis, kunde, ervaring.
De aspirant ringer moet een gedegen kennis bezitten van de vogelsoorten, met hun verschillende (levens)gewoonten, die hij wil gaan vangen en de vangmiddelen die hij daarbij gaat gebruiken. Deze kennis kan slechts verworven worden door jarenlange praktijk in het veld. Men zal dus veel  op pad  moeten met ervaren ringers, die de nieuweling moeten opleiden. De aspirant ringer mag niet zelfstandig opereren. De ringer dient steeds in de onmiddellijke nabijheid aanwezig te zijn, zodat hij de aspirant voortdurend in het oog heeft. Hoe lang deze  opleiding  duurt is niet te zeggen. Een persoon die in de toekomst alleen nestjongen van kokmeeuwen wil gaan ringen, kan in één seizoen worden opgeleid. Wie een uitgebreide ringvergunning wenst, waarbij het is toegestaan om van alle soorten vogels de nestjongen te ringen en de volwassen vogels te vangen, zal veel langer moeten meelopen om alle facetten van het ringwerk onder de knie te krijgen, (één stageperiode om het vangen van zangvogels m.b.v. mistnetten "onder de knie" te krijgen duurt minimaal twee jaar, waarin minimaal 250 uur "aan het mistnet" moet worden besteed en minimaal 1000 vogels moeten worden gehanteerd). Na afloop van minimaal drie stage periodes (waarbinnen de minimale 'bagage' voor kennis, kunde en ervaring nauwkeurig is omschreven in de daartoe gehanteerde formulieren) wil het Vogeltrekstation van de ringers op die stageplaatsen te horen krijgen of het hen is gebleken dat de aspirant in alle aspecten van het door hem gewenste ringwerk voldoende niveau heeft om zelfstandig te werk te kunnen gaan.

Examen.
Na de  stageperioden  vraagt het Vogeltrekstation de kandidaat een (paar) vangdag(en) door te brengen bij een  ringer(groep)  van onze keuze. Inderdaad: dat is examen. Op die dag wordt er beoordeeld op (een standaard formulier is  hier  aanwezig):

• Minimaal 50 vogels, waarbinnen minimaal 15 verschillende soorten, moet de kandidaat hebben verwerkt. Wordt dat aantal niet in een dag gehaald, dan moet hij/zij nog maar een dag terugkomen, desnoods nog een dag, desnoods....
• Alle (ethische) aspecten, die bij het  gedrag  van de ringer in het veld een rol spelen, moeten bekend zijn.
• De  risico's  voor de vogels die bij het vangen en ringen wel degelijk een rol spelen, moeten bekend zijn.
• Determinatie  van de soort moet 'gesneden koek' zijn. Een foutje door zenuwen kan natuurlijk, maar (a) een jonge Roodborst mag geen mond vol tanden opleveren, (b) de conclusie Kleine Karekiet of Bosrietzanger en Fitis of Tjiftjaf mag worden bediscussieerd, maar de criteria, aan de hand waarvan de determinatie van deze soorten plaats vindt, moeten bekend zijn, cq. 'du moment' en feilloos in de zelf meegebrachte determinatiewerken kunnen worden opgezocht.
• Sex- en leeftijdsbepaling moet probleemloos zijn. Ook al zijn sommige bepalingen lastig, de criteria moeten bekend zijn. Uw vraag bij een Tuinfluiter 'is dit een man een een vrouw' doet wenkbrauwen fronsen.
• Determinatieboeken  als "Handkenmerken" (Speek 1994), "Bepaling van leeftijd en geslacht van een aantal Europese zangvogels" (Jenni & Winkler 1999) en evt. "Identification Guide to European Passerines" (Svensson 1992) moeten bekend zijn en probleemloos 'op afroep' kunnen worden toegepast.
• Biometrie  zoals die bij het CES project gehanteerd wordt, moet niet alleen bekend zijn, maar in de praktijk zonder problemen kunnen worden toegepast (vleugelmaat (overall en p8), tarsus, gewicht, vetgraden van Busse). Schedelverbening blijft hier buiten.
• Voor de biometrie (gewicht, lengtematen etc) moeten gedegen hulpmiddelen (liniaal, schuifmaat, weegschaal) worden gebruikt. Een stukje hout met opgeplakt millimeterpapier is uit den boze.
• De  zorg  voor de gevangen vogels komt altijd op de eerste plaats !
• Vogels  uithalen  (standaardmethode) uit de vangmiddelen,  hanteren  (standaard methode), ringen en de evt. bewaarmiddelen praten we niet eens over. Als een onderdeel hiervan onvoldoende is dan is dat een duidelijke disqualificatie.

Wetenschappelijk onderzoek.
Er is maar één wettelijk geaccepteerde reden om vogels te vangen en ringen: wetenschappelijk onderzoek. Denkt u in aanmerking te komen voor een ringvergunning of uitbreiding ervan, dan dient uw aanvraag vergezeld te zijn van een gedegen  onderzoeksplan  met alle aspecten die daarbij een rol spelen (o.a. probleemstelling, literatuuronderzoek, methodiek, motivatie waarom de vogels moeten worden gevangen en geringd, hoeveel gevangen en geringde vogels u voor uw onderzoek nodig hebt, tijdsduur, evaluatiemomenten (incl. schriftelijke tussenrapportage), einddatum, geplande publicatie(vorm) (niet gepubliceerd is niet onderzocht !) in een wetenschappelijk- of populair wetenschappelijk tijdschrift, etc.). Het is de verantwoordelijkheid van het Vogeltrekstation om te beoordelen of zo'n aanvraag zwaar genoeg is voor een ringvergunning. Met de huidige capaciteit op het Vogeltrekstation kunnen ook van de goed onderbouwde aanvragen slechts die enkele(n) worden gehonoreerd die er, naar ons oordeel, kwalitatief bovenuit springen. Vanzelfsprekend is een eigen wetenschappelijk plan niet aan de orde als u participeert in een bestaand project.
Als (als) uw plan wordt geaccepteerd dan hangt daar altijd een termijn aan, meestal enkele jaren.

Administratie.
De ringer moet een nauwkeurige administratie bijhouden. Deze administratie is de basis voor het latere wetenschappelijke onderzoek. Ze bestaat hoofdzakelijk uit de notities 'te velde' en de verwerking van de ring- en terugmeldgegevens met het computerprogramma 'poot', dat door het Vogeltrekstation ter beschikking wordt gesteld.

Kosten.
De ringers betalen hun eigen vangmiddelen en ringen en krijgen voor het werk dat ze verrichten geen vergoeding.

Voorschriften.
De ringer dient zich te houden aan de voorschriften die genoemd zijn in zijn/haar ringvergunning, en aan de  voorschriften  die uitgevaardigd worden door het Vogeltrekstation. De belangrijkste daarvan zijn: a. het op de juiste manier vangen en ringen van vogels; b. het niet ringen van 'verboden' vogelsoorten; c. een correcte houding tegenover ondeskundig publiek; d. het maandelijks inzenden van ring- en terugmeldgegevens.

Op eigen risico. Aansprakelijkheid.
Het meewerken aan het wetenschappelijk ringonderzoek geschiedt op geheel vrijwillige basis en het Vogeltrekstation kan dan ook niet aansprakelijk gesteld worden voor ongevallen en ziekten (of welke nadelige gevolgen dan ook), die kunnen ontstaan bij activiteiten daaromtrent.

Wel kwaliteiten, geen beschikbare plaats voor een kandidaat.
Wanneer iemand zelf vindt dat hij/zij aan alle bovengenoemde kwaliteitseisen voldoet en desnoods op eigen initiatief een aantal stages bij ervaren ringers heeft doorlopen, dan kan het toch zijn dat hij niet bij het onderzoek wordt ingeschakeld.
Het is b.v. mogelijk dat in dezelfde regio als de aspirant al één of meerdere ringers actief zijn, of het Vogeltrekstation nadert zijn maximum capaciteit qua het verwerken van gegevens.
Het allerlaatste wat wij willen is valse hoop wekken, dus lees altijd:  beleid ringvergunningen  en neem van te voren kontakt met ons op om te polsen of het wel zin heeft te streven naar een ringvergunning.

Deze pagina is voor het laatst bijgewerkt op 21 november 2005.